Week 5 op Sint-Helena

30 mei

Onze vijfde en laatste week betekent dat we in een hogere versnelling schieten! Er staan drie interviews op het programma vandaag. Tony is de eerste. Hij is zelf gepokt en gemazeld in de journalistiek en als jonggepensioneerde nog steeds actief als gastpresentator bij Saint FM. Wanneer we hem de laatste vraag voorschotelen – of hij zelf iets wil vragen – heeft hij meteen zijn antwoord klaar. Of we niet komende woensdag te gast willen zijn in zijn ‘Downtown’-radioshow? Live en tijdens de ‘avondspits’? You bet!

Vandaag is het traditiegetrouw internetdag. Ik laad mijn blogpost op vooraleer we koers zetten naar het politiekantoor. Daar hebben we afspraak met Merlin, de nummer 2 van de police force. Op de achtergrond horen we de geluiden van een werf. “De gevangenis wordt te klein,” verontschuldigt Merlin zich. “We breiden uit. Als de rechtbank volgende week iemand veroordeelt tot een gevangenisstraf hebben we een probleem.” In de namiddag potretteer ik Harold. Die heeft in de jaren zestig nog in de vlasmolensgewerkt en is dus een getuige van een arbeidsintensieve, ambachtelijke industrie. De jaren vijftig en zestig markeren de enige periode waarin St Helena min of meer een eigen economie had.

Na de interviews en de fotoshoot vinden we nog de energie om St Helena’s hoogste berg te beklimmen. Diana’s Peak meet 836m en beloont ons met een 360° panorama op ‘the golden hour’. Een uitstekende afsluiter van de dag!

image

31 mei

Deze ochtend gaan we bootje varen, zij het met enige vertraging. De skipper blijkt de afspraak vergeten te zijn… Omstreeks elven rukken we dan toch nog uit op onze ‘Dolphin Tour’. Een teleurstellende ervaring, want we zien slechts een paar dolfijnen en dan nog van heel ver. Het blijkt immers te laat in de dag te zijn om nog dolfijnen van nabij te spotten. Vroeger stond dolfijn geregeld op het menu op St Helena. Het is naar verluidt erg lekker, zwart ‘vlees’. We zien ze liever in hun habitat dan in de pan!

Hop, naar Plantation House voor een fotosessie met Cilla. Ze troont ons mee naar een stukje St Helena dat we nog niet gezien hadden, de bossen rond Plantation House. Het is een rustig stukje waar ze vaak wandelt en jogt. Top!

We moeten ons alweer haasten. Om 15u30 hebben we afspraak met Hazel, de uitbaatster van The Consulate Hotel. Ze woont zelf in een boerderijtje, heel afgezonderd in een stille vallei. “De prijs speelde geen rol,” zegt ze met een grimas. “Zolang ik de country & western muziek van de buren maar niet meer hoefde te verduren.” We mogen er een kijkje gaan nemen met Peter, haar vriend en duivel-doet-al. We rijden de lange toegangsweg af en vinden daar een oasis van rust. Ze bezit een flink stuk bos en grond. Die laatste verbouwen ze “painstackingly”, want ‘the white weed’ (een onkruid) ligt overal op de loer. De aardappelen liggen klaar om uitgestoken te worden en gaan linea recta naar het hotel. De overschot wordt verkocht.

image

1 juni

Op de middag hebben we een fotodate met Aaron & Julie. Ze hebben Sandy Bay Ridge uitgekozen als hun favoriete plek. Een impressionante achtergrond voor een mooie foto. Nu we toch in de buurt zijn van Blue Hill gaan we nog eens wandelen, deze keer naar Peak Dale, een aanrader van Jason die voor de National Trust werkt. Het wordt een mooie wandeling naar de restanten van een endemisch – uniek en eigen voor het eiland met andere woorden – bos van ‘gumwood trees’.

‘s Avonds worden we verwacht in Wellington Guest House. We hebben een eilandspecialiteit besteld: gevulde tonijn. We hoeven ons niet schuldig te voelen, want de tonijnbestanden rond het eiland zijn blijkbaar uitstekend. Duimen en vingers aflikken!

image

2 juni

Weerom een drukke dag. We starten de dag bij Brian, een vrijmetselaar die daar ook en ander over wil vertellen. Op de weg naar buiten stelt hij ons prompt aan een collega-vrijemetselaar voor. We praten dus nog even met Eric en dan is het tijd om Tiffany en Anya, de organisatoren van de Miss St Helena Contest op de foto te nemen. Ze stellen een sferig plekje in de Public Gardens voor.

Daarna lopen we langs het toerismekantoor om nog een voorstel te doen (ja, voorlopig nog even geheim :-)). De directeur is een Zuid-Afrikaanse en het gesprek wordt in het Nederlands en Afrikaans gevoerd, een bijzondere ervaring.

In de namiddag hebben we nogmaals afgesproken met Basil. Die heeft ons de voorbije weken heel wat leesvoer bezorgd en komt daarover graag nog wat toelichting geven.

‘s Avonds mogen we nogmaals gaan dineren – “je moet de wijn opmaken” – bij Bert en Audrey. Na het eten bekijken we samen een dvd met oude foto’s van het eiland en Jamestown. Heel fijn om zo fotografisch teruggeflitst te worden in de tijd!

image

3 juni

Onze laatste dagen op het eiland dienen we goed te benutten. We maken een strijdplan op en vinken een strak getimed to-dolijstje af. In de voormiddag maak ik nog wat foto’s van de binnenstad. De zon heeft de afgelopen dagen niet erg veel geschenen, dus moet ik van van elk zonnig moment profiteren.

‘s Middags lopen we – eindelijk – langs ‘Mike’s Munchies’, een eetstalletje dat wordt uitgebaat door de broer van Suddu, iemand die we op Ascension ontmoetten. We trakteren ons ineens op een veggieburger.

Eens kracht opgedaan tackelen we The Ladder. Deze bestaat uit 699 treden die quasi loodrecht de bergflank opgaan. Puffen! We komen eens beneden terug op krachten in het museum waar we ons een certificaat aanschaffen. Kwestie van ons vijf minuten toerist te voelen 🙂

In de namiddag en avond staan er nog drie interviews gepland: een met de dame van de Human Rights, een met Miss St Helena en haar twee runners-up en tenslotte een met David en Nina, twee expats die hier vijf weken geleden samen met ons zijn beland. Drie verschillende interviews met evenveel verschillende inzichten en blikken op het ‘island life’.

image

4 juni

Om 8u staan we klaar aan het Millenium Forest om Jason van de National Trust te interviewen. Een zeer inspirerende man en de drijvende kracht achter het ambitieuze ‘nature restoration programme’. Hij is bescheiden en erg ambitieus tegelijk over zijn werk. Terwijl hij met een schop delicate boompjes in de grond stopt, denderen aan de andere kant de veertigtonners voorbij. “Gaat het daarover? Over investeringen en geld? Dít is hetgeen ertoe doet. Onze bomen en planten zullen er over duizend jaar nog zijn. Hopelijk. Die luchthaven daar? Ik denk het niet.” Jammer dat we hem pas nu hebben leren kennen en het gesprek niet kunnen verderzetten…

Om 11u15 staan we opnieuw aan het Met Office. Ik was niet helemaal tevreden met het resultaat van de vorige fotoshoot, dus vandaag is mijn laatste kans om een en ander recht te zetten. Tegen de middag gaat het naar Half Tree Hollow om David en Nina te fotograferen. We eten iets in Tasty Bites (ja, we zijn fan) maar er daagt geen David noch Nina op… Gezien er geen mobiele telefonie op het eiland is, kun je nooit iemand opbellen om te vragen waar hij blijft. Hé, was dat ook niet bij ons het geval tot de jaren 90?

We rijden naar High Knoll Fort. De vorige avond hebben we maar de helft van het fort kunnen fotograferen omdat er schietoefeningen aan de gang waren. We halen nu de schade in. Volgende afspraak: we gaan langs bij Jimmy, Joyce en Penny. Penny hebben we ontmoet op Ascension en is net met de boot huiswaarts gekeerd. Een fijn weerzien met de familie! Na afscheid genomen te hebben haasten we ons naar de Saint FM radiostudio voor ons interview met Tony. Hij draait de rollen om en legt ons op de rooster. Bakken en braden voorwaar.

We sluiten onze voorlaatste dag in schoonheid af in het 2OnMain restaurant. Dat is een ‘upskilling’-plek waar Saints competenties worden bijgebracht die nodig zijn in de horeca. Studenten dienen op, koken, noteren je bestelling, enzovoort. Het is een bevreemdende ervaring om terug in een ‘echt’ restaurant plaats te nemen, met alle toeters en bellen. We groeten er de andere gasten – we kennen zowat iedereen intussen. Dat krijg je dan, na vijf weken op een eiland. Als je dacht dat het daarbuiten ‘a small world’ is, geldt dat des te meer voor een klein eiland, temidden van de Atlantische Oceaan.

image

image