Week 4 op Sint-Helena

23 mei

Vandaag op bezoek bij de op een na hoogste diplomaat op het eiland, de ‘Acting Governor’ Sean Burns. Numero uno, Governor Capes, verblijft momenteel in de U.K. Bij het begin van het interview verontschuldigt Burns zich: hij is pas sinds februari in dienst. Daarvoor woonde hij drie jaar op Tristan da Cunha, waar zijn dochter verliefd werd op een Tristanian. Ze bevalt deze week, vertelt hij met een grote glimlach. Het interview is, zoals je met een diplomaat kan verwachten, zonder scherpe kantjes.

In de namiddag hebben we afgesproken met Thomas, een veertienjarige Saint die duidelijk weet wat hij wil. Hij wil chef worden op het eiland. Hij studeert Frans om op termijn de horden Franse Napoleonaanbidders te woord te kunnen staan. Een vooruitziend kereltje met de typische Saint laidback-attitude. Naast een carrière tussen de potten en pannen droomt hij ervan om helicopterpiloot te worden. “Een gewoon vliegtuig is zo saai. Opstijgen. Vliegen. Landen.” Zo hadden we het nog niet bekeken.

‘s Avonds mogen we onze pootjes onder tafel steken bij onze landlord and lady, Audrey & Bert. Ze hebben een uitgebreid feestmaal klaargemaakt van tonijn. De tafel vult zich met fishcakes, tonijn in curry, tonijn in beslag en nog veel meer. Ook Frances is uitgenodigd. Dat een Amerikaanse met een gulle lach die op Ascencion woont. Ze verblijft hier in de andere chalet en is een fervente hiker. Het wordt een leuke avond en we blijven plakken tot lang na middernacht.

image

24 mei

‘s Morgens zijn er weer de transcripties. It’s a dirty job enzovoort…  ‘s namiddags rijden we naar Blue Hill om de South-West Point wandeling te doen. Een redelijk makkelijke en weinig inspannende tocht, zoals de naam al aangeeft, naar het uiterste Zuid-Westen van het eiland. We genieten van mooie zichten op Speery Island. Halverwege de tocht begint het echter te regenen, zachtjes, maar toch. De camera blijft noodgedwongen opgeborgen en de afdaling over de rode klei naar een lager gelegen punt met zichten over de kust laten we voor wat het is. Jammer, maar better to be safe than sorry.

image

25 mei

Om 9u worden we in het toerismekantoor verwacht. We willen een interessant boek kopiëren dat we hier in de bibliotheek gevonden hebben. Zoals dat meestal gaat met kopiërs is ook dit exemplaar weinig coöperatief. Na vele try-outs beslissen we uiteindelijk het boek toch maar pagina per pagina te kopiëren. Dat wil zeggen 200 maal op de knop drukken, pfff. Een vervelend werkje, maar het moet gebeuren, want het academisch boek is niet te vinden op Amazon of via een ander betalend kanaal. Om 12u zijn we uiteindelijk klaar.

We gaan naar de chalet om nog wat te werken en te lezen. In de late namiddag besluiten we nog een bezoekje te brengen aan St Paul’s Cathedral.
We loper er Frances tegen het lijf, die met een familie Saints oude (overleden) bekenden wil komen groeten. Het kerkhof is verre van verlaten. Verschillende Saints staan over de graven gebogen op deze zondagavond. We rijden naar huis via Sandy Bay, Levelwood en Longwood – een mooie weg dat we nog niet hebben genomen. St Helena is groter dan je denkt!

image

26 mei

We starten de week met een bezoek aan Rupert’s  Valley. Anina van bouwbedrijf Basil Read komt ons oppikken met haar 4×4, want met een gewoon karretje rijd je je hier gewoon vast. We gaan eerst en vooral kijken naar het schip dat in de baai aan het afladen is. Daarna rijden we de heuvel op langs de aanvoerweg die speciaal werd aangelegd om het materiaal voor de luchthaven naar Prosperous Bay Plain – de andere kant van het eiland – te kunnen vervoeren. “Logistiek is hier de grote uitdaging,” zegt ze. Blijkt dat deze baan dwars door een aantal slavenbegraafplaatsen sneed. In 2008 zijn hier tal van skeletten opgegraven en is er heel wat archeologisch werk verricht. Hier rustten de overblijfselen van bevrijde slaven. St Helena was namelijk een uitvalsbasis voor de controle op het verbod op de slavenhandel. Het is een heel bijzondere plek, want nergens anders in de wereld is een dergelijke begraafplaats van die omvang terug te vinden. Het is een stille getuige van de ‘infernal traffic’, zoals een 19e-eeuwse Britse tegenstander van de slavenhandel het verwoordde.

‘s Namiddags worden we verwacht in het Community Care Complex voor een gesprekje met drie kranige maar hulpbehoevende vrouwen. Ma Flo is maar liefst honderd jaar oud. Helaas is ze hardhorend en vandaag te verward om nog een gesprek mee te hebben. We druipen teleurgesteld af en  gaan op bezoek bij Dorothy die sinds jaren aan haar rolstoel is gekluisterd. “Een operatie na een geknelde zenuw,” zegt ze. Ze heeft schik in ons bezoekje. Ze heeft een gemotoriseerde rolstoel waar ze zelfstandig mee kan rondrijden. We schatten haar 45, maar Dorothy blijkt bijna 60 te zijn.  Vervolgens gaan we langs bij de 88-jarige Jessica, een van de beste kantklosters van het eiland. Ze is net bezig met haar kantwerk – “iets simpel, een bladwijzer” wanneer we haar kamertje binnenstappen. Jessica heeft een been verloren, maar dat weerhoudt haar niet van in een opperbeste stemming te verkeren. Wanneer we vragen naar de talrijke portretten van de Britse koninging, vertelt ze trots dat ze de Queen een kado heeft gestuurd naar aanleiding van haar jubileum. Ook prins William kijkt ons glimlachend aan. Ze dankt ons uitbundig voor ‘our kindness’ en belooft ons een kantwerkje op te sturen.

image

27 mei

We hebben een interview met Hamish maar die moet last-minute verstek laten gaan. We doen boodschappen in de plaats en lopen langs het museum om hun collectie boeken te bekijken. We vinden maar liefst drie boeken die we wensen aan te kopen (ai ai onze rugzakken).

Later die ochtend hebben we opnieuw afspraak met Nick. We willen hem, als voorzitter van de Heritage Society, nog wat extra vragen stellen. Gelukkig heeft Nick, als jonggepensioneerde, tijd voor ons. En hij praat graag. Hij verschijnt op de afspraak met de nieuwe werknemer van het museum. Adam, zo heet de jongeman, is door de liefde naar St Helena gebracht. Hij heeft een jaar geschiedenis gegeven aan de Prince Andrew School, maar is pas een week geleden terug overgeschakeld naar het ‘historisch bedrijf’. Nu doet hij onderzoek naar de impact van WO I op het eiland.

In de late namiddag gaan we Hazel opzoeken die in zak en as zit. Het hotel draait voor geen meter, de toeristische dienst kan niets meer voor haar doen en er zijn een hoop rekeningen te betalen. Later deze de maand zal ze noodgedwongen het bijna voltallige personeel aan de deur moeten zetten. De snackbar zal ze gesloten moeten houden. Nog een plek minder om uit te gaan eten op St Helena… Bitter klaagt ze over hoe weinig steun ze krijgt van de toerismedienst.

image

28 mei

Om 9u staat Harold op onze stoep. Harold, een flukse zeventiger, heeft nog in de vlasmolens gewerkt. Daar weet hij niet zo gek veel over te vertellen helaas, maar hij toont ons wel zijn contracten met Cable & Wireless van op Ascension. Zijn oudste contract dateert van 1957 en toont ons dat hij 90 pond per maand verdiende.

We hebben een drukke dag vandaag. Tegen half elf gaat het richting meteorologisch station waar de fameuze ‘balloon man’ opereert. We krijgen een rondleiding door Marcus en Larry. Om precies kwart na elf is het dan zover, dan wordt de met waterstof opgeblazen ballon de lucht ingelaten. De hele operatie is in een mum van tijd voorbij… We gaan terug het kantoor binnen en zien de data binnenlopen: luchtvochtigheid, temperatuur, windsnelheid, windrichting, enzovoort. Deze weerballon stijgt in goed anderhalf uur naar een hoogte van 30 kilometer. Een wereldwijd netwerk van soortgelijke ballons zorgt voor een rijke databank, waarmee weermannen en -vrouwen aan de slag kunnen.

Dan gaat het naar The Consulate Hotel voor een interview met de organisatoren van de Miss Saint Helena Contest. Tiffany en Anya staan ons graag te woord tijdens hun lunchpauze. Een hoop gegiechel later zijn we een dubbelinterview rijker.

‘s Namiddags gaat het richting Longwood House voor een fotoshoot van het interieur en zoeken we Dennis in Thompsons Hill op. Ik schiet zijn portret nabij zijn huis in aanbouw. Overmorgen vertrekken ook hij en zijn gezin terug naar Ascencion.

image

29 mei

Om 8u30 hebben we afgesproken bij de National Trust. Kevin neemt ons mee voor een wirebird tour. De wirebird is de enige endemische vogel op St Helena. Met uitsterven bedreigd en dus beschermd. We zien verschillende wirebirds: een kleintje, “een adolescent”, verschillende volwassen koppeltjes en als toemaatje een nest met een ei erin. Al dit fraais zien we op South-West Point waar we eerder wandelden. De weg die we eerder niet afdaalden doen we nu – inspanningsloos – in de 4×4. Volgende afspraak is met Jason, op High Peak. Daar is hij bezig met op de ‘ginger patch’ endemische planten te herintroduceren. Andere “invasive species” worden weggekapt en zo wordt er plaats gemaakt voor de ‘eigen’ struiken en bomen. Een werk van zéér lange adem.

Om 14u mogen we op de koffie bij Entreprise St Helena (ESH). We ontmoeten Rob, de directeur, die we bevragen over de missie  en de sleuteldomeinen van ESH: toerismepromotie, bijscholing van Saints, het ondersteunen en financieren van de lokale economie, investeerders aantrekken en het ontwikkelen van de visserij.

image

Om de dag in schoonheid af te ronden, rijden we naar High Knoll Fort, een indrukwekkende, 19e-eeuwse versterking die, vanwaar je ook kijkt op St Helena, je blik vangt. Toeval wil dat er net een ploegje ‘shooters’ aan het oefenen is, maar we mogen toch binnenin een kijkje komen nemen. Blijkt dat  de shooters, drie twee mannen en een vrouw, aan het trainen zijn voor de Commonwealth Games in Glasgow. We genieten van de ondergaande zon en keren tevreden huiswaarts.

image