Week 4 op Ascension

Moeder heeft visjes gebakken

Zaterdag 19 april, Pasen. Niet veel noemenswaardig gedaan vandaag: telefoontjes, boodschappen… Het event van de dag speelt zich ‘s avonds af tijdens de ‘fish fry’ op de Amerikaanse basis. De visjes die traditioneel op Witte Donderdag werden gevangen, liggen nu op de barbecue. Een vol bord eten kost belachelijk weinig. Een liveband brengt covers. Live muziek, aldus onze Amerikaanse makker Drew, is hier eerder uitzonderlijk te horen. Het lijkt erop dat de halve bevolking is afgezakt naar de beer garden van de Volcano Club. We kennen zowaar volk op het feestje: Cedric, Sylvia, Drew, Jolene, Catherine… Inburgeringscursus geslaagd 🙂

image

Niet mis die mis

Op Paaszondag 20 april wonen we ‘s ochtends de mis bij. Ook hier weer bekende gezichten. Na afloop is er thee en koekjes bij de vicar. Niet dat we zo kerkelijk zijn ingesteld, maar bij wijze van onderdompeling in de lokale cultuur. De kerk zit verre van vol, maar met Pasen is er volgens de vicar een beduidend grotere opkomst. Vooral de oudere Saints zijn blijkbaar wel gelovig, maar op Ascension zijn de jongeren in de meerderheid. En die voelen weinig voor een wekelijkse liturgie.

‘s Namiddags maken we een wandeling naar Weather Post op het zuidoostelijke deel van het eiland. Iedereen is nog in Paasstemming. We komen voorbij een cabin waar een heleboel mensen samenkomen om te eten en te kamperen. Ook vandaag de dag worden er nog – beperkte – metingen uitgevoerd bovenop Weather Post, maar de water catchement area ligt er nu verlaten bij. Vanop Weather Post heb je een machtig zicht op Botswain of Bosunbird Island, een vogelreservaat waar je moeilijk aan wal kan gaan en eigenlijk ook niet langer mág gaan. De vrees voor gevaarlijke ‘verstekelingen’ is namelijk erg groot. Vroeger waren er grote vogekolonies op het vasteland maar die werden verdreven door eerst ratten en daarna katten (die de ratten moesten vangen, maar de tamme vogels interessanter vonden). Een stille getuige van de enorme vogelpopulaties in vroeger tijden zijn de met guano bedekte lavavelden langs de English Bay Road. De enige vogels die omwille van hun aantallen en lange broedcyclus niet geleden hebben onder de ratten- en wildekattenplaag zijn de soothy terns. De katten werden uitgeroeid, maar ratten vormen nog steeds een probleem. Het gebied rond de luchthaven, de Wideawake Fairs, is grotendeels ingepalmd door de soothy terns die ook wel Wideawake terns worden genoemd naar hun karakteristieke roep (wie-de-wèk! Wie-de-wèk!).

image

The Worst Golf Club en schildpadden spotten

Maandag 21 april. The Worst Golf Club of The World bevindt zich naar het schijnt op Ascension. Wij dus naar het afgeleefde clublokaal. We botsen er op Pete, een contractor met heel wat jaren op de teller maar die omwille van rugproblemen zelf niet meer kan golfen. Er is een koppel spelers bezig, maar uit het zicht vanop het terras bij de zoveelste hole. Ik beslis terug te komen voor een portret van de voorzitter van de golfclub. Ondertussen bewonder ik de brown (de green heet hier toepasselijk de brown). Mocht je je afvragen waarom: gras is nergens te bespeuren, bruin vulkanisch zand des te meer.

Vandaag, Paasmaandag is de laatste vakantiedag hier op het eiland. De meeste eilandbewoners bekomen van hun feestjes. Zelf luieren we wat en lezen een boek. ‘s Avonds trekken we er nogmaals op uit om de beroemde groene schildpadden te spotten. En we hebben geluk. We worden in het (voor de schildpadden veilige) duister letterlijk omsingeld door deze dieren. De vrouwtjes komen aan wal om eieren te leggen. Eentje heeft net een put gegraven waarin ze haar eieren zal leggen. We maken het proces vanop de eerste rij mee. Het blijft verwonderlijk om zien hoeveel moeite deze dieren zich getroosten om voor nageslacht te zorgen.

Bat Cave en interview met duiker

Dinsdag 22 april. We wandelen naar de Bat Cave door een fascinerend vulkanisch landschap. We situeren ons aan de achterkant van Sisters Peak die we eerder beklommen. Door de recente regenval staat er hier een daar fijn groen gras op de glooiende heuvels van vulkanisch stof. Een onwerkelijk zicht. Aangekomen bij ons doel, een driehoekige, monumentale fumarol (een vulkanische ‘schoorsteen’), vinden we de smalle koker toch net te eng om er met touw en ladder in af te dalen. Maar het geologisch fenomeen op zich is de tocht waard.

In de late interview namiddag hebben we nog een portretsessie en een afspraak met een krasse knar, een 72-jarige duiker. We zien samen de zon zakken in de zee vanop de pier…

image

Saints Club

Woensdag 23 april wordt een redelijk drukke dag. ‘s Ochtends vroeg rijden we Green Mountain op om eindelijk een portret te nemen van de ranger. Maar ook vandaag gooien laaghangende wolken roet in het eten. Ik maak er het beste van, zo’n mistig portret geeft de sfeer van daarboven eigenlijk getrouw weer.

Na de middag hebben we twee interviews, met de politie-inspecteur en de manager van de Saints Club. De inspecteur blijkt nogal een haantje die als enige respondent niet wil dat we het gesprek opnemen. Gedurende het hele gesprek trommelt hij met zijn vingers op tafel. Je ziet hem bijna denken: ‘Moet dat hier nog lang duren?’ Dan is het interview in de Saints Club een pak aangenamer. Na het interview hijsen we wat pintjes en ciders en we trekken lichtjes aangeschoten af op het diner, burps. Onze respondent is nauw bevriend met een agente. Die komt de nobele kunst van de ‘community policing’ beoefenen – praten met cafégangers, enz. – en geeft tussen de lijnen door dat ze van de inspecteur geen hoge pet op heeft. Kukeleku!

image

Interviews en golfclub

Donderdag 24 april hebben we weerom twee interviews. De laatste dagen liep afspraken maken net iets moeilijker, maar we persen er uit wat er in zit. We spreken met de tandarts annex hotelmanager en met een juriste van de Magistrates Court. Onze caleidoscoop van Ascencion wordt weeral wat rijker.

Op de middag rijden we opnieuw naar de golfclub om een portret te maken, maar blijkt dat de man daar aanwezig camera shy is. Het blijkt geen grap. We keren onverrichterzake terug naar Hayes House. Er werd ons wel beloofd om voor vervanging te zorgen. Duimen maar!

De dag is al vergevordered wanneer we een man bij de brandweer opzoeken. We hebben hem reeds eerder benaderd. Toen we hem vroegen of hij wat met ons wou babbelen, zei hij geen nee. Maar ook geen ja. Hij moest erover nadenken. Het antwoord blijkt nee. Jammer. We gaan dan maar naar het shipping office in verband met onze boot naar St Helena. We vragen ook aan het meisje dat instaat voor de vluchten of we haar mogen interviewen. Dat wil ze wel na een initiële aarzeling. We blijken op dezelfde boot te zitten en spreken af het interview op de boot te houden. Dus geen drie dagen dolcefarniente op de boot voor ons!