Week 3 op Sint-Helena

16 mei

Vandaag was het weer – traditioneel – internetdag. Een uurtje toegang tot het wereldwijde web kost je hier 6.60 pond, net geen tien euro. Mijn excuses dat ik hierover blijf emmeren, maar dit is zelfs nog duurder dan op Ascension. Anderzijds, je leert van de benepen tijd goed gebruik te maken.

Vandaag is het ook weer RMS-dag. Jamestown is dan een stuk drukker dan anders. Mensen lopen af en aan, brengen familie naar de kade, zeulen met koffers, enzovoort. Afreizen het Royal Mail Ship St Helena (RMS) vertrekt naar Kaapstad en we zwaaien onze Australische en Canadese reisgezellen uit. Samen geluncht in de St Helena Coffee Bar en gedag gezegd. Matt liet verstaan dat hij van plan is om volgend jaar terug te komen naar St Helena, en dit keer voor zes weken. Gelijk heeft hij. Onze (vijf) weken hier vliegen voorbij! Ook Austin heeft nog een heel pak restanten van het voormalige Britse ‘Empire’ af te dweilen. Een fijn project dat ik stiekem ook wel had willen doen. Zeker na het lezen van Simon Winchester’s ‘Outposts’ – aanbevolen literatuur waarin de auteur op zoek gaat naar de Britishness van de laatste, oud-koloniale bits and pieces van het ooit zo grootse Britse rijk.

We maken nog een praatje met de eigenares van The Consulate Hotel. Haar cijfers zien er niet goed uit: er komen nauwelijks toeristen naar St Helena. En er is geen beterschap op komst. Ze lijdt eronder, zegt ze: “rugproblemen en stress”. Of ze de rekeningen nog kan betalen? “Geen idee!” Ondernemen op St Helena is momenteel niet voor doetjes. Hopelijk rekt ze de tijd totdat de luchthaven er is. Met een groene glimlach roept ze uit: ‘I’m a poor rich girl!’ Een groot hotel bezitten is één ding. Geen gasten hebben iets anders.

We hebben nog eens een dvd’tje gehuurd. ‘Island of The Damned’. Elke gelijkenis tussen bestaande personen, plaatsen en gebeurtenissen in deze film berust op louter toeval…

17 mei

Vandaag, zaterdag, hebben we niet bijster veel gedaan, behalve wat boodschappen en transcripties gemaakt. Hoogtepunt van de dag is evenwel de Miss St Helena verkiezing. Het evenement roept grote emoties op en is een van de jaarlijkse hoogtepunten van en voor de gemeenschap. En dus is het aanschuiven geblazen in grote balzaal van het hotel. We hebben het er nog nooit zo druk geweten. Voor de luttele som van 5 pond krijgen we een volle avond entertainment. We groeten Julie van Saint FM, die de wedstrijd verslaat en Richard, van SAMS Radio 1, die de verkiezing met veel flair presenteert. De show bestaat uit drie rondes: ‘casual wear’, ‘beach or sports wear’ en ‘evening wear’. De mannen in de zaal kijken al likkebaardend uit naar het tweede gedeelte. Maar al bij al blijkt het qua bloot nogal mee te vallen.

Hoogtepunt was het moment dat de vijftien kandidates opkwamen in hun galajurken. Het gejuich golft oorverdovend door de zaal wanneer de meisjes naar voor schrijden en hun mooiste glimlach tonen. Kosten noch moeite werden duidelijk gespaard. Onze favoriete jongedame eindigt niet in de top drie, maar de winnares en de twee runners-up mogen er ook wel zijn. We boeken een interview met hen en zijn benieuwd naar hun ideeën. Thuis zou ik nog liever naar de tandarts gaan dan een miss-verkiezing bij te wonen (of op tv te bekijken). Hier konden we echt niet onderuit. Na afloop zien we alleen maar blije gezichten: wat een feest!

image

18 mei

Zondag, rustdag. Maar niet voor ons. We gaan op bezoek bij Trevor, een 60-jarige schipper en visser die nog lang niet aan zijn pensioen toe is. Trevor is wat je in het Engels kan aanduiden als een ‘chatterbox’, een ware praatvaar waar je echt geen speld tussen krijgt. Toch schijnt het me aardig te lukken 🙂 Na het interview blijven we nog lang nakaarten. Trevor’s vrouw Alicia komt thuis en in no time staan er sandwiches en cakes voor onze neuzen. We blijven doorpraten en voor we er erg in hebben zijn er zeven uur verstreken. We krijgen op de koop toe een stapel ‘Carry On’ dvd’s mee. Naar verluidt een Brits monument.

image

19 mei

In de ochtend rijden we naar de distillerij van Paul. Deze Welshman heeft een gat in de markt gevonden op St Helena. Hij produceert namelijk verschillende soorten sterke drank: een koffielikeur, een rum, een gin én een drankje op basis van cactusvijgen. Alles wordt met ingrediënten van het eiland en volledig ter plaatse vervaardigd, vertelt hij trots. Zijn baseline is toepasselijk ‘the most remote distillery in the world’. Paul blijkt originele ideeën én een neus voor zaken te hebben. Zo bottelt hij zijn drankjes in een speciale fles die trapjes heeft langszij en verwijst naar de bekende ‘Ladder’ (gebouwd in 1829) die 699 grote treden en erg steil van de rand van Jamestown naar Ladder Hill Fort klimt.

We zakken af naar Jamestown om Merril en Richard te portretteren. Dat kan handig genoeg op een en dezelfde plaats: in de Castle Gardens. Ze zijn allebei nieuwsgierig en vragen ons uit over de voortgang van het project.

We rijden naar Longwood. We hebben nu een ‘mystery interview’. Na ons tweede radio-interview heeft er zich een dame gemeld om ons te woord te staan met haar verhaal. Spannend dus. We komen terecht in een walhalla van fotokadertjes, teddyberen, opschriftjes enzovoort. De salon is zo druk bezet – de teddyberen – dat we genoodzaakt zijn om plaats te nemen in de keuken. We krijgen cupcakes voorgeschoteld. Onze te interviewen dame blijkt een tragikomisch figuur te zijn. Ze heeft carrière gemaakt in Londen en vindt Jamestown tegenwoordig te druk!

image

20 mei

Dinsdag alweer. We gaan op bezoek bij Basil en zijn vrouw Barbara, een Schotse dame die hier is ‘blijven plakken’. We worden getrakteerd op Shotse pannenkoekjes met lokale vijgenjam, yummie! De geneugtes die met de job komen 🙂 Basil is een schrandere ouwe rakkker van 78 met pretlichtjes in de ogen. Hij draait de rollen haast om en we moeten opletten dat hij óns niet zit te interviewen. Basil is van vele markten thuis. Tegenwoordig gidst hij toeristen door Jamestown en is hij de geschiedkundige van het eiland. Een dankbare partij om te interviewen ook. We hadden nog lang kunnen blijven nakaarten, ware het niet dat ik een nogal aardse afspraak had bij de kapper…

‘s Avonds hebben we zelf twee dertigers op bezoek. Aaron heeft een bedrijfje dat 4×4-toers aanbiedt. Daarnaast is hij ook landbouwer. Dat laatste echter uit noodzaak. Hij startte zijn zaak al op in 2008, toen de luchthaven een zoveelste keer werd beloofd. En… weer niet doorging. Hij zette echter door, maar in afwachting van 2016 – wanneer de luchthaven moet openen – diversifieerde hij zijn onderneming. Aanpassen, en durven. Dàt is de realiteit van ondernemen op St Helena. Julie heeft zopas haar job opgegeven en is mee in Aarons onderneming gestapt. We interviewen tot onze magen al te erg beginnen knorren.

image

21 mei

Het is een speciale dag vandaag, St Helena Day. Op deze dag gedenken de St Helenianen de ontdekking van hun eiland. Dat gaat gepaard met een dag vol festiviteiten: parades, een ceremonie, novelty games, een Ladder Run, verkleedpartijen, kayakken in de baai, eten en drinken… Samen met de St Helena Day wordt ook de Dag van de Biodiversiteit gevierd. We hebben Jamestown nog nooit zo druk gezien, zelfs niet op RMS-dag en dat wil wat zeggen. Er hangt een lekker ontspannen sfeertje. En het weer zit ongelooflijk mee! We ontmoeten eilanders en niet-eilanders die we op Ascension en op de boot hebben leren kennen: Kim, de Zweedse automechanieker die hier visser is geworden voor een aantal maanden; Denise, een Saint die opdiende in het Obsidian Hotel; Frances, een goedlachse Amerikaanse die op de Amerikaanse basis op Ascension werkt en David en Nina, een koppel Britse expats die hier twee jaar zullen verblijven. We genieten van ‘s morgens tot het lichtjes chaotische vuurwerk om 19u de dag afsluit.

image

22 mei

We maken nog eens een wandeling. Een makkelijke, naar Munden’s Lower Battery. St Helena is bezaaid met forten, maar de ene batterij heeft de tand des tijds al beter doorstaan dan de andere. We mijmeren over het feit dat, op pakweg het eiland Jersey, dit een bezienswaardigheid zou zijn met alles erop en eraan. Dan heeft St Helena op op toeristisch vlak nog een heel eind te gaan. Je moet er uiteraard de centen voor hebben. De Britse belastingsbetalers staan natuurlijk al in voor een luchthaven. Allemaal opdat St Helena haar economische autonomie kan uitbouwen. Dàt is het grote idee achter de luchthaven. Financiële autonomie.

In de namiddag hebben we een afspraak met Cilla, een van de dokters op het eiland. Het wordt een openhartig gesprek op het terras van onze chalet. Ze engageert zich ook in ‘Meeting Ends Meet’, een organisatie die ernaar streeft om de armoede op het eiland zoveel mogelijk te verzachten en uiteindelijk ook weg te werken.

‘s Avonds trakteren we onszelf op een driegangenmenu in Steven en Maurenes Farm Lodge. Een koppel dat we eerder al interviewden. We zijn er samen met David en Nina die er hun huwelijksverjaardag vieren. Voor het eerst sinds ons vertrek uit Ascension dat we nog eens echt ‘uit eten’, met alle egards vandien. Portwijn! Een soep van broccoli en bloemkool met stilton! Gepocheerd ei met spinazie en witte saus! Een ‘trou normand’ (sorbet)! Gevulde tonijn met gebakken aardappelen en groentjes (groenten!)! Appel- en kersencrumble met custard! We zijn alle vier lyrisch, zelfs al hebben we misschien ooit al beter gegeten. Dit is van het beste dat je op St Helena mag verwachten. Te weten dat er momenteel weinig tot geen eieren te vinden zijn in de shops. Voldaan rijden we terug huiswaarts, door een doodstil St Helena.

image