Week 2 op Sint-Helena

Koffieparadijs

9 mei

Een zonnige morgen in Rosemary Plain… gaan we op bezoek bij Bill Bolton, de eigenaar van de Rosemary Coffee Estate. Bill, een krasse 73-jarige Engelsman uit Sheffield, is een ‘gepensioneerde’ die na een gevuld leven is neergestreken op St Helena. Hij gaf zichzelf op zijn 40e verjaardag een stukje van het eiland cadeau en kwam met tussenpozen geregeld terug naar zijn eigen kleine stukje van het paradijs. Nu beheert hij een bescheiden koffieplantage van ongeveer 1.000 planten -peanuts in de termen van de internationale koffiehandel. Zijn vrouw baat een koffiehuisje uit bij de stadspoort van Jamestown. De baseline van hun bedrijf luidt: ‘It’s not coffee. It’ Saint Helena coffee!’ En verkopen kunnen ze. Bill is een vlotte prater die ons rondleidt tussen de manshoge koffiestruiken en ons een blik gunt in het mini-walhalla waar hij zelf zijn koffie in kleine doses brandt. Koffie van St Helena geldt als een van de meest exclusieve koffies ter wereld, en dat blijkt ook uit de prijs. Voor een klein pakje van 125 g hoest je algauw 7 pond (zo’n 10 euro) op. Voor de aficionado’s: deze koffie is een arabica, en werd in de eerste helft van de 18e eeuw uit Yemen naar St Helena gebracht. Bills veranda geeft een mooi overzicht over zijn plantage en, verderop, de oceaan. Er bestaan minder prettige bezigheden en locaties om je oude dag te slijten, bedenk ik.

Vandaag is ook internetdag, dus gaan we naar The Consulate Hotel, een van de twee plekken op het eiland met een wifi-internetconnectie. Eens ‘thuis’ in onze chalet regelen we verdere afspraken.

image

Sandy Bay interview

10 mei

We werken naarstig aan onze transcripties. Met al die (vaak lange) interviews hopen de opnames zich op. Het uitschrijven vraagt veel tijd en we willen niet al het werk uitstellen tot we terug thuis zijn. Dus is het uitschrijven geblazen, interview na interview. Dat is monnikenwerk, maar aan de andere kant ook fijn om die stemmen en verhalen uit Ascencion opnieuw te horen.

‘s Namiddags rijden we onder een stralende zon naar Sandy Bay voor een interview met Heather. We nemen plaats in haar bescheiden living. De op het eerste zicht wat schuchtere jonge vrouw praat vlotter dan verwacht. Na afloop blijven we nog wat nakaarten met haar jolige schoonvader. Net als Heather heeft ook hij het eiland nog nooit verlaten, iets wat we maar moeilijk kunnen vatten. We sluiten ons bezoek aan Sandy Bay af in Colin’s Bar, een op de helling gelegen afspanning die enkel open is op zaterdagnamiddag. Er zitten een tiental mannen aan de bar te zwijgen. Wanneer we binnenkomen, worden we vriendelijk begroet. Daarna blijven ze, in gedachten verzonken, dapper verder zwijgen. Tot iemand een munt stopt in de jukebox en een countrysong weerklinkt.

image

Airport tour

11 mei

Zondag, transcriptiedag!

Iets na de middag worden we verwacht bij het kantoor van Basil Read, de Zuid-Afrikaanse aannemer die de luchthaven aanlegt. We strijken er neer, net als enkele tientallen Saints, voor een ‘airport tour’. Iedereen wordt voorzien van een fluo hesje en een witte veiligheidshelm, safety first! We hebben het privilege te mogen meerijden met Charles, de HRM-manager van Basil Read. Charles is een vriendelijke, pientere man die onverstoorbaar antwoordt op al onze vragen. Voor het eerst sinds ons vertrek wordt datgene waarover we al zo vaak hoorden spreken tastbaar. De gigantische werf ligt er op zondag verlaten bij. Maar vergis je niet, hier worden 12-urenshifts gedraaid, 24 op 24 uur, 6 dagen op 7. Charles weet hoe hij zijn publiek moet bespelen, en heeft het voortdurend over ‘jullie luchthaven’, ‘jullie vliegtuigen’ en ‘jullie passagiers’. Hij heeft complimenten klaarzitten voor de Saints arbeiders, iets wat het publiek duidelijk weet te appreciëren. Iedereen is onder de indruk van de enorme locatie.

image

image

Farm Lodge bezoek

12 mei

Vanochtend gaan we op bezoek bij Stephen en Maurene, het koppel van de Farm Lodge. Dat is een b&b annex koffieplantage annex boerderij annex gastentafel. Ook Stephen is een prater die ons zijn eigenzinnige visie geeft over de verstrengeling van politiek, economie en toerisme. Een interessant interview alweer. Daarna worden we rondgeleid door huis en tuin. Farm Lodge is een plek die de eigenaars met liefde, ambitie en visie hebben uitgebouwd. Hij toont ons de lege hulzen van partij kogels van een machinegeweer. “Zelf afgevuurd,” zegt Stephen. “Vrijwilliger geweest tijdens de Falklandsoorlog.

In de namiddag hebben we nog twee interviews gepland: eentje met Richard van de South Atlantic Media Services (SAMS Radio 1) en eentje met Dennis, iemand die we op Ascension ontmoetten. Richard speelt op veilig en komt ook zo over, al had hij het bij ons eerste treffen wel over ‘the bad guys van de overkant’. Daarmee bedoelt hij: de concurrenten van de ‘onafhankelijke’ media, die, in tegenstelling tot SAMS, geen overheidssteun krijgen. Als ervaren journalist kent hij het klappen van de zweep. Het interview met Dennis verrast ons dan weer. Hij is een bedachtzame, vriendelijke dertiger die zijn inzichten verpakt met veel humor. Hij toont ons ook het huis zien dat hij aan het bouwen is. Dat is de realiteit van St Helena: werken in het United Kingdom, de Falklands of Ascension om een fatsoenlijk(er) loon te verdienen om je – na jaren, soms zelfs een heel leven – je thuis en leven op St Helena mee in te richten.

Plantation House

13 mei

Vandaag is het RMS-dag, dus een echte ‘frenzy on the waterfront’. Het schip, St Helena’s levenslijn – en dat mag je heel letterlijk nemen – ligt te blinken een eind buiten de haven.

image

Wij gaan echter de andere kant uit, richting Plantation House, de uit de 18e eeuw daterende residentie van de gouverneur van St Helena. Daar hebben we een rondleiding met een gids en een groepje betweterige Britten. Als kers op de taart zijn ze ook nog eens doorgewinterde monarchisten. Bij elk koninklijk portret (en dat zijn er heel wat) worden er opgewonden gilletjes geslaakt. Het statige optrekje van de gouverneur spreekt blijkbaar tot de verbeelding, maar zelf vinden we er niet veel aan. Bovendien is de toergids een veredelde sleutelbewaarder die slechts her en der iets aanwijst en benoemt. We horen niets over wie de gouverneurs in het verleden waren, de geschiedenis van het bestuur of wie de huidige roerganger is. Een tegenvaller dus, maar gelukkig krijgen we Jonathan te zien, de bijna tweehonderdjarige landschildpad. Het dier is een attractie op zich. Daarna wandelen we naar de ‘Butchers Graves’. Dat is een dubbel graf uit 1777, waar een koppel begraven ligt, diep in een indrukwekkend bamboewoud. Er hangen een paar griezelverhalen rond de plek.

image

‘s Namiddags gaan we op stadsverkenning met Basil. Het gaat traag: over een paar honderd meter doen we meer dan anderhalf uur. Basil is een toffe peer, maar verder dan de oppervlakte gaat zijn verhaal niet. We hadden net iets meer verwacht. De koffieklets in The Consulate Hotel aan het eind van de wandeling maakt een en ander goed. We praten met Peter, een man met tuinkabouterlooks. Hij is lid van de ‘St Helena’, ‘Tristan da Cunha’ en ‘Pitcairn’ genootschappen en toont ons gretig zijn adelbrieven. Iedereen kan lid worden en je krijgt regelmatig updates over de eilanden en af en toe worden er ook lezingen gehouden. Hij is tuk op afgelegen eilanden, zegt hij. Ik begrijp hem volkomen 🙂

De dag zit er nog niet op, we hebben nog een interview met raadslid Lawson. Omdat St Helena voor enorme economische en sociale uitdagingen staat, willen we graag van een politicus horen hoe die toekomst wordt vormgegeven. Lawson is een van de twaalf democratisch verkozen raadsleden en maakt deel uit van het ‘kernkabinet’ van vijf raadsleden. Dat wordt voorgezeten door de gouverneur, die het laatste woord heeft. Lawson blijkt een gedreven maar nuchtere politicus te zijn.

Interviewers interviewd

14 mei

Vanochtend hebben we een interview met Julie, de voorzitster van ‘Community radio’ Saint FM. Ze begreep echter dat wij een interview op de radio wenstten. Voor we er goed en wel erg in hebben, worden we de radiostudio in getroond voor een gesprekje. Als ware pro’s doen we het in één take! Daarna interviewen we haar op onze beurt. Een fijn interview met een pittige dame.

image

In de namiddag hebben we afgesproken met Denise en Frances voor een korte wandeling naar Cox’ Battery. Het weer zit ons niet echt mee, maar we trekken er toch op uit voor een tocht naar deze hooggelegen militaire site. Veel schiet er niet van over, maar we krijgen adembenemende zichten over The Barn, Turks Cap en Prosperous Bay Plain geserveerd. We blijven nog wat nakaarten buiten Longwood shop met een biertje in de hand. Beide dames werken op de US Base op Ascencion en kennen heel wat volk op St Helena. ‘s Avonds hebben we weer wat afspraken te regelen. De agenda blijft goed gevuld!

image

MV Extractor

15 mei

Via Julie van Saint FM hebben we plaatsen aan boord van de MV Extractor versierd. Haar man en schoonvader werken allebei op deze gloednieuwe vissersboot. Met dit schip kunnen Trevor en Waylon eindelijk in diepere waters vissen, en zo een meer constante aanvoer verzorgen voor de kwijnende visverwerkingsindustrie van St Helena. We gaan aan boord met een klasje opgewonden lagere schoolkinderen. Waylin zegt ons dat ze op die manier jongeren willen warm maken voor het vissersberoep. Jongeren passen blijkbaar voor het beroep. ‘s Namiddags komen de oudere scholieren aan boord.

Over de middag maken we weer transcripties en rijden dan naar Sea View voor een interview met raadslid Ian. De Australiër hangt een lang maar fijn verhaal op over hoe hij hier is verzeild geraakt. Als interviewer krijg je bijna geen speld tussen zijn betoog, maar het levert wel een hoop bruikbare info op, zelfs al krijgen we al onze vragen niet gesteld. Dit was er eentje ‘go with the flow’. Om half zeven springt hij recht en verontschuldigt zich. “Ik moet naar de radio, voor mijn show.” Eens thuis stemmen we af en tussen de country-nummers horen we opnieuw ‘s mans stem. Hij prijst ons de hoogte in en roept de luisteraars op om naar de heruitzending van ons interview met Julie te luisteren, om 21u30. En om met ons te komen spreken, natuurlijk. Hij draagt ook nog een nummer aan ons op, ‘Where the white faced cows roam’. Australische country, yiii-haaa!