Week 2 op Ascension

Devil’s Riding School en Lady Hill

Vandaag, zaterdagochtend 5 april, tijdens het ontbijt een praatje gemaakt met Dietrich Feist. Hij is een Duitse fysicus die aan het Europese Ariane grondstation op Ascencion werkt. De man blijkt een spraakwaterval over zijn specifieke werkgebied – metingen van broeikasgassen – en tal van andere gebieden. Hij onderhoudt ons over de toekomst van nucleaire energie, het belang van de samenwerking tussen satelietten en grondstations en gratis musea.

Dan naar de Devil’s Riding School gereden voor een wandeling. Er zijn nog wel meer plekken op het eiland met prozaïsche namen waarbij het woord ‘devil’ kwisitig werd rondgestrooid: the Devil’s Ashpit, the Devil’s Cauldron… Deze Devil’s Riding School, een enorme krater, heeft veel weg van een oude paardenrijschool – vandaar de naam. Hier hebben we de fameuze Devil’s Eyeballs gevonden, harde, kleibolletjes ter grootte van een golfbal. Vervolgens ging het richting Lady Hill voor de beklimming van alweer een andere, indrukwekkende vulkaankegel. Onderweg hebben we heel wat lavabommen gevonden, wat de amateur-geoloog in mij blij maakte als een kind.

‘s Avonds eindelijk de eerste keer op het internet geraakt en met veel moeite mijn blogpost gepubliceerd. Ik besef dat ik mijn dagelijkse portie gemist heb. Al moet ik al bij al ook bekennen dat deze opgelegde digitale detox me wel bevalt. Maar… er moet gewerkt worden en daarbij is internettoegang cruciaal.

image

Leuke praatjes

6 april vandaag. Een kustwandeling gemaakt naar Porpoise Point in het noordoosten. Onderweg kwamen we de administrator tegen – de hoogste Britse gezagdrager. Ook hij is blijkbaar een fervente letterbox-wandelaar. Eens terug in de beach hut, aan het begin van de wandeling, werden we verwelkomd door een groepje mannen van het Ministry of Defense (MOD). Ze boden ons verfrissende colaatjes en biertjes aan. Zo’n genereus aanbod konden we dan ook moeilijk afslaan. Het was ook erg leuk om bij te praten met verschillende mannen uit het groepje. Zo was een van hen op de terugweg van de Falklands, de Cyprioot Christos verdeelde zijn tijd dan weer over het Verenigd Koninkrijk, Oostenrijk, Oman, Gibraltar en… Asension.

Eens terug in Georgetown nog wat gebruik gemaakt van ons 24-urenticket internet. Toen de termijn net op was, daagde Dave Marr op, loodgieter op Sint-Helena. Een vat vol verhalen én interessante referenties.

image

Breakneck Valley en portretsessie

7 april. Onze portretafspraak met de administrator wordt verzet. Snel verzinnen we een alternatieve activiteit: de Breakneck Valley wandeling waarvoor het vandaag voldoende mooi weer is. Ook deze wandeling laat weer een totaal ander gezicht van de Green Mountain zien. We rusten uit bij een oude watertank onder de dennenbomen (!) diep in de vallei vooraleer de klim naar boven weer aan te vatten.

In de late namiddag hebben we afspraak voor het portret van Mr & Mrs Pearce. Zij kozen een plek uit nabij Comfortless Cove. Op onze weg terug naar de auto komen we nog voorbij Trident Cemetery, de plek waar tijdens de 19e eeuw slachtoffers van gele koorts en andere ziektes werden begraven. Naamloze graven in een ruig lavalandschap. Wat een plek om te sterven.

image

Vergeten en last-minute interviews

8 april ‘s ochtends. Het regent! We hebben een interview bovenaan Green Mountain, maar onze man komt niet opdagen. Dan maar naar het Conservation Centre om ‘s mans coördinaten op te vragen. Met een gsm ben je hier namelijk niets. Later op de dag rijden we onze kandidaat-respondent tegen het lijf op weg naar de lunch in Two Boats. We krijgen een land line nummer dat we ‘s avonds kunnen bellen. Da’s dan weer dat. In de snack bar in Two Boats lopen we de familie Pearce weer tegen het lijf. In zo’n kleine plek kun je aan elkaar niet ontsnappen. We maken er grapjes over. We spreken er ook met de echtgenote van iemand die we morgenavond 9 appril gaan interviewen. De wereld is klein, en Two Boats nog kleiner…

Tijdens het ontbijt nog een last-minute interview geregeld met een jonge Brit die op St Helena woont en op doortocht is naar de U.K.. Hij zag tegen de vijf dagen op Ascension op, – de boot meerde vijf dagen geleden aan – maar kan vandaag eindelijk naar huis / op verlof met de RAF-vlucht.

Na dat interview nog twee personen gestrikt. Ja, ‘t schiet aardig op! O ja, nog vergeten vermelden: we vullen de gaatjes op met het maken van transcripties en het doornemen van literatuur die we hier ter plaats vonden in het museum en in het Conservation Centre. Onze rugzakken steken alweer wat voller.

image

Portretsessie en wandelfrustratie

Woensdag 9 april is een ietwat frustrerende dag. Onze portretsessie met de administrator wordt nogmaals verzet, naar nú. Ook de locatie verandert jammer genoeg. Ik kan nog net verhinderen dat het portret wordt gemaakt op een plek die ik niet zie zitten.

Na het portret beslissen we nogmaals te gaan wandelen. Hop, naar Shelley Beach waar we bijna in de haren worden gezeten door massa’s nieuwsgierige en ook wel nestbeschermende soothy terns. Hun kolonie in Mars Bay Wikeawake Fairs is in-druk-wek-kend. We laten ons wegjagen, eerdere encounters met great skua’s en terns in gedachten. Dan maar naar Dampier’s Drip, vroeger de enige bron van zoetwater op het eiland. Dan begint het ironisch genoeg te regenen. We rijden naar een zonniger stukje eiland: de Bullocks Ponds, langs de NASA-baan. Uitdaging: de start van de wandeling vinden. We nemen een brede dirt track naar omhoog. Wij een groepje kokospalmen zijn we alle spoor bijster. Terug naar af.

We reppen ons terug naar ons verblijf in Georgetown, er staan twee interviews op het programma. Na een initieel mak eerste interview, beleven we een uitzonderlijke avond bij een koppel St.-Helenianen die een leven hebben opgebouwd op Ascension. One to remember…

image

Conservation Centre en Shelley Beach

Om 10 uur hebbben we rendez-vous in het Conservation Centre. Drie jongelui staan er ons te woord over hun job en hun leven op Ascension.

We stellen hen de vraag of we voorbij de soothy tern kolonie kunnen op weg naar Shelley Beach. Ze stellen ons gerust: Inquisitive birds, but not dangerous. Dus wij opnieuw naar Shelley Beach alwaar we Hitchcock’s The Birds re-enacten. Het pad gaat over een gigantische lavastroom naar een strand dat enkel uit schelpen bestaat. De hitte op het pad is verzengend. Eens op onze bestemming zoeken we de befaamde rock pools op waar een endemisch garnaaltje in leeft. De kommen water staan niet in verbinding met de zee, maar zijn toch zilt. Het strand is allesbehalve een postkaartje. Grote golven komen verpletterend aangerold en breken er op zwarte lavatanden.

We keren enigszins uitgeteld richting huis. De blog wacht.