Week 1 op Ascension

Jawel, er is wel degelijk internet op Ascension. Zelfs wi-fi, maar zoveel luxe kost ondergetekende wel 50 pond. Per week. En neen, dat is geen aprilvis. Dus geen dagelijkse blog lezers, zelfs geen twee- of drie dagelijkse. Ik ga noodgedwongen voor een wekelijks stukje proza.

Niks afgelegen

Eerlijk gezegd, reizen naar en aankomen op het eiland Ascension had niets ‘remote’. We hadden evengoed op een charter naar de Costa Brava kunnen zitten. Ware het niet dat we vertrokken vanaf de Royal Air Force-basis van Brize Norton nabij Oxford. In tegenstelling tot wat je bij zo’n militaire context zou verwachten vielen de controlemaatregelen best mee – extra foto ter plaatse maken, thanks madam. We moesten al evenmin in een strak gelid plaatsnemen op het vliegtuig. Opvallend: alle militairen die meereisden waren in burger gekleed. Niets laat een militaire vlucht vermoeden – op het numerieke overwicht van het aantal mannen na dan, misschien. Voor de rest business as usual. Aankomen op het enorme vliegveld van Wideawake Airfield is al evenzeer een kwestie van de klassieke grensformaliteiten: paspoort, entry permit, formuliertje invullen en – essentieel – het bewijs tonen dat je voldoende verzekerd bent (d.w.z. ter waarde van een miljoen pond).

image

Niks keuzestress

Het is zondag 31 maart, rond 7 uur ‘s ochtends, en het is al verschroeiend warm. Oudgediende Mervin brengt ons met de minibus naar het enige hotel en aanverwante b & b op het eiland, het Obsidian hotel en Hayes House in Georgetown. Het Obsidian is de spin in het web voor de niet-veeleisende toerist: toeristische dienst, autoverhuur, bar, restaurant en souvenirshop. Er is maar een ander ‘restaurant’ op het eiland, op de Amerikaanse legerbasis, en het serveert – aha – ‘Mac Donald style food’. Verder is er een haven(tje), een kerk, een museum, een kruidenierszaak, een bank, een zwembad, een hospitaal, en een postkantoor in Georgetown. Oh ja, ik was bijna de ‘nachtclub’ vergeten. Een bruisende hoofdstad met alle gemak dus.

Stranden en forten

Een van de twee stranden opgezocht waar een mens veilig kan zwemmen, English Bay. Niet gezwommen, maar een beetje mensje gekeken en de stewardessen van op het vliegtuig gespot in gezelschap van een aantal stoere binken. Om er te komen, moet je door een onwerkelijk landschap van draden, pijpen, schotelantennes en zendmasten. Een deel van dit surrealistisch materiaal behoort toe aan het BBC World Relay Station. Op zondag is ook het museum open. Zeg maar de collectie van de heemkundige kring. Toch was ik erg gecharmeerd door de grote collectie oude foto’s en het impressionante zicht over de haven en het hinterland van boven op Fort Hayes.

image

Interviews boeken en Green Mountain

Maandag 1 april, de eerste interviews vastgelegd. Met andere woorden, al drie van de voorziene profielen gescoord. Daarna langs het Conservation Center gelopen en een heleboel interessante info over wandelingen meegekregen én een Turtle Tour geboekt. Ascension is bekend omwille van zijn groene schildpadden die hier massaal eieren komen leggen op de zandstranden. Ooit gegeerd om soep van te maken voor Britse magen en nu drager van de status van ‘in gevaar’ en ‘beschermd’.

‘s Namiddags Green Mountain National Park verkend. Deze berg is werkelijk een oase temidden van een verbrand vulkanisch landschap. De panorama’s langs Elliot’s Pass en Bishop’s Path zijn adembenemend, want onder jou ontvouwt zich plots het halve eiland. En uiteraard mochten we de befaamde Dew Pond helemaal bovenaan Green Mountain niet missen. Een magische tocht doorheen een tunnel van dichte bamboe.

Eerste 2 interviews en een erfgoedtoer

Op 2 april interview 1 en 2 afgenomen en daarna een korte autotoer gedaan, op zoek naar de geschiedenis van het eiland. De Bonetta begraafplaats achter Comfortless Cove dateert van 1838. Toen bracht de H.M.S.Bonetta gele koorts naar het eiland. De zieken werden er in quarantaine gezet en bevoorraad vanuit Georgetown. Bedford Fort op Cross Hill is een van de ‘jonge’ forten op het eiland. Het werd gebruikt tijdens WO II, en werd toen versterkt door twee kanonnen van het slagschip Hood.

image

Green Mountain revisited en interview 3

3 april. We keren terug naar Green Mountain, al was het maar om aan de hitte van Georgetown te ontsnappen. We combineren twee wandelingen: Scout’s Trail en Cronks Path. Het laat ons een weer een heel ander landschap zien en we pauzeren bij North East Cottage, een huis verloren op de berg. Vlak bij The Red Lion en de Garden Cottage op Green Mountain vinden we onze vierde respondent: de National Park Ranger.

In de namiddag nemen we interview 3 af. De geïnterviewde jongedame neemt ons mee naar de plek waar ze wenst gefotografeerd te worden nabij de Turtle Ponds. Hier werden levende schildpadden in bewaard tot ze verscheept werden naar Groot-Brittanië. We kunnen eindelijk ook een kijkje nemen in Thorton Fort. Op Ascension is niets bewegwijzerd en heb je vaak wat insider’s info nodig om te geraken waar je wil.

‘s Avonds is het na zonsondergang Turtle Tour. Na een inleidende video gaat het richting Long Beach. Onze gids vertelt ons dat omwille van de woeste zee de kans om eieren leggende schildpadden te zien eerder klein is vanavond. Niets is minder waar, in een mum van tijd worden er twee exemplaren gespot die het toch hebben aangedurfd de hoge golven te trotseren. Wonderlijk om zien hoe deze creaturen in een soort van trance honderden eieren leggen en die vervolgens tweemaal bedekken. Daarna zullen ze naar Brazilië zwemmen om zich daar, na maanden vasten, op hun vegetarisch dieet te storten.

image

Wandeldag en varia verkenningen

4 april. We gaan naar de haven om de aankomst van de RMS St Helena te spotten, het schip dat ons binnen twee weken naar St Helena zal brengen. De actie speelt zich in de verte af, want een kleinere boot shuttelt tussen het schip dat ver buitengaats blijft liggen en de mini-haven van Georgetown. Bij de haven ‘boeken’ we ook onze vijfde interviewee.

Daarna nemen we de baan richting North East Bay, klaar om Sisters Peak te beklimmen. Deze groep van pieken vormt het nieuwste gedeelte van het eiland. Hard labeur! Het grootste deel van de tocht gaat over brokkelige aa-lava. In de valleien waar geen zuchtje wind te bespeuren is, is het snikheet.

We laten de tweede beoogde wandeling voor wat ze is en rijden naar een hoger gelegen ergo frisser stuk van het eiland. We verkennen er de omgeving van de voomalige NASA-gebouwen die nu betrokken worden door de scouts. Een uitgestrekt terrein vol mysterieze bouwwerken dat een onbestemd gevoel oproept. We zijn nu vlakbij de Devil’s Ashpit, een door het water uitgesleten ravijn die zich tot bij de zee uitstrekt in een spectaculaire canyon. Tot slot stoppen we op de weg terug even bij de Lourdes grot annex openluchtkerk. Een surreëel zicht temidden van het vulkanisch landschap.

image