Nog 8 dagen…| Schitterende afzondering?

Grootmeesters in Parijs

Gisteren zijn we ons nog maar eens gaan voorbereiden op het grote vertrek… door een flinke brok cultuur in te slaan: Henri Cartier-Bresson in Centre Pompidou en Robert Adams in Jeu de Paume. (Foto)tentoonstellingen  van dit kaliber, ik zal ze lang moeten missen.

Ik heb mijn ogen volop de kost gegeven. Hoe pakten de grootmeesters het aan? Cartier-Bresson, zwaargewicht van de fotojournalistiek en mede-oprichter van Magnum, behoeft geen introductie meer. Zijn overzichtstentoonstelling in Parijs is dan ook een ware blockbuster en terecht een absolute must-see. Maar ook de opkomst voor Robert Adams was op een verloren donderdag meer dan behoorlijk. Robert Adams kan  in een adem genoemd worden met Lewis Baltz, Bernd and Hilla Becher en Stephen Shore in het kader van de invloedrijke tentoonstelling New Topographics: Photographs of a Man-Altered Landscape uit 1975.

Het oeuvre van beide meesters laat zich moeilijk vergelijken. Daar waar Cartier-Bresson groot belang hechtte aan beweging en actie, zo verstild zijn de beelden van Adams. Maar dat laatste is bedrog. Want Adams laat landschappen zien die al aangetast zijn door menselijke activiteit of dat binnenkort onherroepelijk zijn. Adams focust al een leven lang op het veranderende landschap van het Amerikaanse Westen en de nefaste rol van de mens daarin. Adams is ook essayist en dat laat zich voelen in de filosofische maar secce zaalteksten die de verschillende regio’s inleiden. De beelden werden klein afgedrukt. Ze eisen dat je stilstaat bij de de stille drama’s die zich in alle beelden afspelen.

   henricartier      Adams_04

Pak en zak

Ondertussen helpen vrienden mij al mee aftellen: nog 9 dagen, nog 8 dagen…   Ja, het begint te kriebelen. De laatste boodschappen, de laatste wasjes, stilaan hoopjes van mee te nemen artikels aan het aanleggen, de reisapotheek samenstellen, de nodige documenten afdrukken en in mapjes steken, deviezen bestellen, overdenken welke boeken ik allemaal ga meenemen etc.. Hopelijk kan ik snel de bestelde geheugenkaartjes en het klavier voor mijn tablet gaan ophalen. Inpakken voor 3,5 maanden, het is toch iets anders dan pakken voor 1 maand. Zeker met de wetenschap in het achterhoofd dat je op de eilanden niet gauw even naar de supermarkt of fotoboer kan hollen als je iets vergeten bent. Om maar te zeggen hoe verwend we hier zijn, in het walhalla van het consumentisme.